การหล่อประติมากรรมบรอนซ์: กระบวนการโรงหล่อแบบขี้ผึ้งหาย (Cire-Perdue) ทีละขั้นตอน

บรอนซ์ได้รับการหล่อด้วยวิธีขี้ผึ้งหายมานานกว่า 6,000 ปี และขั้นตอนสำคัญไม่มีการเปลี่ยนแปลง: แบบจำลองกลายเป็นแม่พิมพ์ ขี้ผึ้ง เปลือกเซรามิก และสุดท้ายบรอนซ์หลอมเหลวเทที่อุณหภูมิประมาณ 1,150 °C นี่คือคำแนะนำที่เน้นการจัดซื้อในทุกขั้นตอนตั้งแต่ดินเหนียวไปจนถึงคราบที่เสร็จแล้ว — รวมถึงโลหะผสมซิลิคอน-บรอนซ์ที่ผู้ซื้อควรหารือกับโรงหล่อที่ได้รับการแต่งตั้ง วิธีแบ่งชิ้นส่วนและเชื่อมชิ้นส่วนขนาดใหญ่ และเวลารอคอยสินค้าที่สมจริง (หากคุณยังคงเลือกระหว่างโลหะ โปรดดูของเราไกด์สแตนเลสกับบรอนซ์; บทความนี้จะกล่าวถึงวิธีการทำทองสัมฤทธิ์)

การหล่อขี้ผึ้งหาย (Cire-Perdue) คืออะไร?

Cire-perdue เป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่า “ขี้ผึ้งหาย” — แพตเทิร์นขี้ผึ้งถูกหุ้มในแม่พิมพ์ทนความร้อน แล้วหลอมและเผาออก ทิ้งช่องว่างไว้ให้บรอนซ์หลอมเหลวถูกเทเข้าไป บรอนซ์งานวิจิตรศิลป์ใช้ วิธีทางอ้อม: แม่พิมพ์ซิลิโคนที่ใช้ซ้ำได้ถอดออกจากต้นแบบ จึงสามารถผลิตแพตเทิร์นขี้ผึ้งหลายชิ้น (และจึงทำงานรุ่นจำกัด) ได้ งานอ้างอิงเรื่องวิธีนี้คือ การหล่อขี้ผึ้งหาย สำหรับตัวอย่างจากศิลปินระดับปรมาจารย์ ดู NC Museum of Art ว่าด้วยกระบวนการของโรแดง

กระบวนการหล่อบรอนซ์ขี้ผึ้งหาย ทีละขั้นตอน

1. หุ่นจำลองต้นแบบ

ต้นแบบของศิลปินถูกปั้นด้วยดิน ปูนปลาสเตอร์ หรือขี้ผึ้ง — หรือสร้างเป็นโมเดลดิจิทัล สิ่งนี้กำหนดทุกรายละเอียดที่ตามมา

2. การทำแม่พิมพ์ซิลิโคน

ต้นแบบถูกหุ้มด้วยซิลิโคนที่รองด้วยแม่พิมพ์แม่แข็ง บันทึกรายละเอียดถึงระดับลายนิ้วมือ เนกาทีฟที่ใช้ซ้ำได้นี้คือสิ่งที่ทำให้ทำงานรุ่นจำกัดได้

3. แพตเทิร์นขี้ผึ้ง

แบบจำลองหุ่นขี้ผึ้งถูกสร้างขึ้นตามการออกแบบผนังและส่วนที่เสนอโดยโรงหล่อที่ได้รับการแต่งตั้ง ตรวจสอบแบบจำลองและตกลงว่ารายละเอียดใดที่ควบคุมการยอมรับก่อนทำเปลือกหอย ความหนาทั่วไปไม่ใช่ข้อกำหนดเฉพาะของโครงการ

4. การแต่งขี้ผึ้ง

ตะเข็บ เส้นแบ่งพิมพ์ และฟองอากาศถูกกำจัดและรายละเอียดถูกขัดเกลา ผิวขี้ผึ้งกำหนดผิวบรอนซ์สุดท้ายโดยตรง

5. การติดทางเดินน้ำโลหะ & รูเท

“ต้นไม้” ของแท่งขี้ผึ้ง — sprue, gate, runner, riser และ vent — ถูกเชื่อมติดเพื่อนำน้ำโลหะหลอมเหลวเข้าและให้ก๊าซระบายออก

6. Investment — เปลือกเซรามิก

ขี้ผึ้งที่ติดทางเดินน้ำโลหะแล้วถูกจุ่มในน้ำเซรามิกซ้ำ ๆ และโรยด้วยเม็ดทนไฟ สร้างเปลือกทีละชั้น (แต่ละชั้นแห้งก่อนชั้นต่อไป งานชิ้นใหญ่ต้องการเปลือกหนากว่า)

7. การเผาขี้ผึ้ง — “ทำให้ขี้ผึ้งหาย”

เปลือกถูกเผาคว่ำถ้วยในเตา ความร้อนทำให้เซรามิกแข็งและหลอม/ทำให้ขี้ผึ้งระเหยออก ทิ้งแม่พิมพ์กลวงไว้ นี่คือที่มาของชื่อกระบวนการ

8. การเทบรอนซ์หลอมเหลว

บรอนซ์ถูกหลอมและเทที่อุณหภูมิราว 1,150–1,200 °C ลงในแม่พิมพ์ที่อุ่นไว้ล่วงหน้าเพื่อให้มันเติมเต็มทุกรายละเอียดละเอียดก่อนแข็งตัว

9. การกะเทาะเปลือก

หลังเย็นตัว เปลือกเซรามิกถูกทุบและพ่นออกเพื่อเผยบรอนซ์ดิบพร้อมต้นไม้ทางเดินน้ำโลหะที่ติดอยู่

10. การแต่งโลหะ การเชื่อม & การเจียร

Sprue และ vent ถูกตัดออกและเจียร ผิวถูกแต่งและพ่นทราย งานหลายส่วนถูกเชื่อม TIG ด้วยลวดบรอนซ์ที่เข้ากันและตะเข็บถูกทำให้มองไม่เห็น

11. พาทินา

สีผิวที่ควบคุมได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเคมีของเกลือโลหะและความร้อน (ดูด้านล่าง)

12. การเคลือบ & การลงขี้ผึ้ง

ขี้ผึ้งร้อนหรือแล็กเกอร์ถูกเคลือบลงในผิวที่อุ่นเพื่อล็อกพาทินาและปกป้องจากสภาพอากาศ แล้วขัดให้เงางามสุดท้าย

การหล่อทราย vs เปลือกเซรามิก vs Solid Investment

สอบถามโรงหล่อที่ได้รับการแต่งตั้งว่าวิธีการหล่อแบบใดที่เหมาะกับรูปทรง รายละเอียดและโลหะผสมที่นำเสนอ และวิธีตรวจสอบส่วนและข้อต่อ การเปรียบเทียบกระบวนการนี้ไม่ได้กำหนดวิธีการหล่อภายในบริษัทของ Weiya

ตัวบรอนซ์เอง — โลหะผสมซิลิคอนบรอนซ์

โรงหล่อศิลปะสมัยใหม่ใช้ ซิลิคอนบรอนซ์ เป็นส่วนใหญ่แทนทองแดง–ดีบุกแบบดั้งเดิม เพราะมันไหลเข้าสู่รายละเอียดละเอียด เกิดตะกอนน้อย เชื่อมได้ดี (จำเป็นสำหรับงานแบ่งส่วน) และต้านการกัดกร่อนกลางแจ้ง

ข้อมูลส่วนประกอบที่เชื่อถือได้เผยแพร่โดยอุตสาหกรรมทองแดง (C65500 บน copper.org) และผู้จัดจำหน่ายโลหะ เช่น Belmont Metals

การหล่อบรอนซ์งานอนุสาวรีย์ & งานหลายส่วน

งานขนาดใหญ่และใหญ่กว่าขนาดจริงถูกแบ่งเป็นส่วนที่จัดการได้ แต่ละส่วนถูกขึ้นพิมพ์ ทำขี้ผึ้ง ทำเปลือก และหล่อแยกกัน แล้วประกอบใหม่และเชื่อม TIG ด้วยลวดบรอนซ์ที่เข้ากันจนตะเข็บหายไป โครงสเตนเลสสตีลภายใน ถูกเชื่อมไว้ข้างในเพื่อโครงสร้างและยึดชิ้นงานเข้ากับฐานราก — จำเป็นสำหรับแรงลมและความทนทานยาวนาน ความสามารถในการแบ่งส่วนนี้คือสิ่งที่ทำให้อนุสาวรีย์ของเทศบาลและศิลปะสาธารณะเป็นไปได้

พาทินา & การปกป้องระยะยาว

พาทินาคือชั้นบาง ๆ ของออกซิเดชันที่ควบคุมได้ — ปฏิกิริยาเคมีระหว่างบรอนซ์กับเกลือโลหะ ทำขณะร้อนหรือเย็น เฟอร์ริกไนเตรตให้สีน้ำตาลและดำ ตับกำมะถัน (liver of sulfur) ให้สีน้ำตาลถึงเขียว/น้ำเงิน เกลือคิวปริกให้สีน้ำเงิน เขียว และแดง พาทินาร้อน (โลหะถูกทำให้ร้อนเพื่อให้เกลือยึดเกาะ) ทนทานกว่าพาทินาเย็น จากนั้นผิวที่อุ่นถูกเคลือบด้วยขี้ผึ้งคาร์นัวบา/ไมโครคริสตัลไลน์หรือแล็กเกอร์

เทคโนโลยีสมัยใหม่อยู่ตรงไหน — การสแกนและการพิมพ์ 3D

คุณสามารถสแกน 3D หุ่นต้นแบบดินที่มีอยู่หรือปั้นดิจิทัลตั้งแต่ต้น จากนั้นโมเดลถูกพิมพ์ 3D เป็นแพตเทิร์นที่หล่อได้ (ขี้ผึ้ง เรซิน หรือ PMMA) ติดทางเดินน้ำโลหะ หุ้มในเปลือกเซรามิก และเผาออกเหมือนขี้ผึ้งทำมือทุกประการ สิ่งนี้เร่งการทำต้นแบบ การปรับขนาด และการอนุมัติ — แต่ตัวบรอนซ์เองยังเทด้วยการหล่อขี้ผึ้งหายแบบดั้งเดิม และแพตเทิร์นที่พิมพ์สามารถขัดเกลาด้วยมือในขี้ผึ้งก่อนได้ แหล่งอ้างอิงที่น่าเชื่อถือเรื่องเวิร์กโฟลว์ดิจิทัล รวมถึง Formlabs

ใช้เวลานานแค่ไหน & อะไรเป็นตัวกำหนดต้นทุน

มันใช้เวลาเป็นสัปดาห์ถึงเป็นเดือนเพราะทุกขั้นตอนเกี่ยวข้องกับงานมือและการรอแห้ง/บ่มตัว — ซิลิโคนเซตตัว เปลือกหลายชั้นแต่ละชั้นแห้ง การเย็นตัวช้า — บวกการแต่งผิว การเชื่อม และพาทินา ต้นทุนถูกขับเคลื่อนด้วยแรงงานมือฝีมือ ราคาโลหะที่ผูกกับทองแดง เปลือกเซรามิกใช้ครั้งเดียว (สร้างใหม่ทุกการเท) และความซับซ้อน/ขนาด

คำถามที่พบบ่อย